Als je op het internet rondstruint lijken anderen vaak zo succesvol. Ze hobbelen niet gewoon een beetje door het leven. Nee, ze (vooral degenen op jouw vakgebied) zijn altijd heel enthousiast, weten steeds originele dingen te bedenken en lijken ook nog eens veel geld te verdienen.

Jaloersmakend.

Eerst had ik had deze foto gemaakt en was ik best tevreden:

 

de Canadese gans vliegt van Rusland naar de Wadden.

(Tussen haakjes: de brandgans vliegt dezer dagen van Siberië helemaal naar de Waddeneilanden. Wat mij fascineert zijn al die dierenlevens die zich afspelen zonder dat je er zo bij stilstaat of er het fijne van weet.) Afijn, tekening van een brandgans gemaakt, wel beetje saai, maar ja.

Kwam ik op het internet Inge Nouws tegen. Illustreert ook, en maakt zulk leuk werk! Hartstikke origineel (bekijk de koffertjes eens!), woont ook nog eens in Barcelona. Geen idee of ze veel geld heeft, vást.

Wat ik dan soms doe, als ik toch al lekker wat wilde experimenteren: namaken. Zelf kom ik niet op het idee om het op die manier te doen. En door me even de beeldtaal van een ander eigen te maken (wat natuurlijk nooit helemáál lukt) stap ik even uit mijn eigen hoofd.

Dus nu heb ik een heuse Inge Nouws Brandgans-Look-Alike!

collage van een Canadese gans (of brandgans)

Tijdens de tekencursus gisteren heb ik de kinderen ook een collage laten maken, van een vogel. Eat your heart out, Inge Nouws! Enne… bedankt voor de leuke ideeën.

foto van collages van een vogel, tekencursus

collages a la Inge Nouws

 Collages van Thijs, Andia en Lars (met de klok mee).

Tja, dat is dan het spreekwoord. Is het waar? In deze tijd van consuminderen ruilen mensen er naar hartelust op los. Het leuke is: de natuur helpt een handje mee. Heb je een perenboom, zit je in het najaar onder de peren. Mensen weten van gekkigheid niet wat ze met hun druiven, appels, courgettes, enz. enz aan moeten. Dus: ruilen (of gewoon weggeven) en niks geen huilen!

foto van peren, roos en courgette

En heb je nóg teveel peren, dan bak je een perencake. Continue Reading →

Ik, en met mij de vrouwen hieronder, neem mijn hoed af voor Alice Munro. Een saluut voor de 82-jarige schrijfster. Ik was blij verrast dat

  1. een vrouw de Nobelprijs voor de literatuur had gewonnen
  2. het Alice Munro was!

Tekening van vrouwen met een hoed boven hun hoofd

 Ik hou (net als heel veel mensen) niet zo van verhalenbundels, omdat je wat minder helemaal in een boek kunt verdwijnen. Gelukkig zijn de verhalen van Alice Munro vrij lang en tja… ik vind dat ze gewoon zo mooi schrijft. Subtiel, herkenbaar, mooie (maar niet ingewikkelde) zinnen waar je even bij stil kunt staan. In de NRC next van vorige week vrijdag stond het advies om met deze verhalenbundels te beginnen, mocht je nog niet eerder iets van haar hebben gelezen:

  • eerst ‘Lief leven’
  • dan ‘teveel geluk’

 

Diverse spots, helle lampen, camera…. waar lijkt dit op? Een heuse filmset! Op zolder weliswaar, maar toch. De resultaten straks zullen er niet minder om zijn!

Voor Omrop Fryslân maken Christiaan Coenraads en ik 8 filmpjes voor jonge kinderen. Schrijfster Nynke Klompmaker heeft steeds een simpel verhaaltje bedacht dat ik in één tekening vang. Dat wordt dus gefilmd en intussen raden kinderen wát ik teken. De tekening moet in één keer goed zijn en ik kan niet eerst schetsen of zo. Huppakee, meteen met vetkijt en verf.

Marijke Klompmaker tekent voor Omrop Fyslân

Uiteraard kunnen we het 5 of 10 keer overdoen, toch is het steeds weer spannend. Tegelijk verbaas ik me erover hoeveel ik in de afgelopen 20 jaar geleerd heb, meestal gaat het me makkelijk af en staat het er in één of twee keer op.

Het is een heel traject, want later moeten de stemmen van de kinderen nog opgenomen worden die naar de filmpjes kijken. En daarvóór heeft Pauline Los alles al ingekort, stukjes versneld, kortom: gemonteerd. Het is voor mij hartstikke leuk om te doen. Het is weer wat anders en straks liggen er leuke filmpjes!

Laat ik eerst de tekening laten zien die ik bedoel. Kijk of je ‘m snapt.

 

En?

Bij mij thuis werd ‘ie erg mooi gevonden. Maarre….wat ik ermee bedoelde…? Soms lijkt het voor mezelf zó duidelijk, maar blijkt het het niet te zijn. Ik heb er wat bijgevoegd, misschien scheelt het. Kijk en oordeel.

 

En?? Oké oké, ik bedoel (natuurlijk) dat als je eenmaal de sprong bent begonnen, er geen weg terug is. Ik heb geprobeerd het iets duidelijker te maken door wat vaart toe te voegen en twee wolken, zodat er meer hoogte ontstaat voor het dier. Begreep je (nu) de tekening of niet?

Ik hoorde deze uitspraak op TV van een misdaadschrijfster uit Amerika (Karin Slaughter), ik kende ‘m niet. Meteen opgeschreven en er deze tekening bij gemaakt. Later maak ik er nog een variant op die wel duidelijk is.

In Amsterdam is nu een mooie, kleine tentoonstelling in galerie Prinscilon. Onder andere Trage Portretten. Gemaakt met een eigengemaakte houten camera, de gefotografeerde moet 15 minuten lang doodstil zitten.

Ik heb het zelf ook gedaan (dit gezinsportret hangt niet in Amsterdam) en na twee minuten brak het zweet me uit. Je kúnt wel weg, maar dat doe je niet en je wilt het ook niet. Gelukkig was het na die ene paniekminuut goed vol te houden.

Het levert PRACHTIGE portretten op. Ze worden gemaakt en met de hand afgedrukt door een eigenzinnig iemand, Marlies Hulzebos, die echt haar eigen gang gaat. Ze is een ateliergenote van mij, we hebben bijzondere mensen daar in de Pioenstraat zitten.

Hieronder is een foto van mij van een Traag Portret te zien, in werkelijkheid is ‘ie niet scheef (sorry Marlies). En heel groot, ik schat een meter bij een meter.

 
Traag Portret, hangt nu in Amsterdam