Ik wreef me bij voorbaat al in de handen toen ik voor dit prentenboek mocht tekenen.

De hoofdpersoon van het verhaal trekt de wereld in; dat ga mij de kans me uit te leven in verschillende achtergronden.
Veel leuker natuurlijk dan dat alles zich op 1 plek afspeelt.

prentenboek tekenen
Ieder land dat hij bezoekt, krijgt een eigen sfeer.
Met een bijpassende kleur.

prentenboek tekenen

Natuurlijk kun je niet álles in oranje schilderen, of een totaal blauwe tekening maken.
Een beetje contrast hier & daar is wel mooi.

 

prentenboek tekenen

prentenboek tekenen

 

prentenboek tekenen

prentenboek tekenen

 

Ach! Leefden we maar in een prentenboek.
Tuurlijk, vaak beginnen verhalen met allerlei vreselijke conflicten en drama’s.
Rovers ontvoeren kleine meisjes, er huizen monsters onder bedden en baby-uiltjes zijn hun moeder kwijt.

Maar uiteindelijk komt het gewoon dik in orde.
Iedereen leeft in pais en vree en aan het eind is het feest.

prentenboek tekenen

MIJN IDEE
Laten we verhuizen met z’n allen.
Naar deze prachtig mooie werelden.
Wie is er vóór?!
Je ziet het niet, maar hierbij steek in mijn vinger op.

En nee, het is NIET mijn middelvinger.

Stel, je illustreert.
Wat windt jou dan het meeste op?

A. Penselen, met haren van roodharige Japanse meisjes van het Eiland waar de Rode-Rivier stroomt
B. Licht & ruim atelier, met als bijzonderheid: Zonder muizen
C. Een goedgevormd naaktmodel dat altijd klaarstaat als je ‘m nodig hebt?

Nou?…..

 

Zelf zie ik bovenstaande punten wel zitten, ja.
Maar het allerfijnste is toch…

prentenboek

“Is dat alles?” roep jij nu uit. “Een goed verháál?”
Yep.

Een verhaal waar je als lezer meteen in wordt getrokken en dat je dóór wilt lezen.
Slim geschreven, in mooie zinnen.
Dat is nou echt genieten. Voor mij, maar al helemaal voor het kind dat het straks leest.

LULLIG DAT IK HET MOET ZEGGEN..
Goeie teksten komen jammer genoeg een stuk minder voor dan je zou verwachten.

Laat ik nou de laatste tijd –lucky me- wél goeie verhalen voorgeschoteld krijgen.
Ik sprong een gat in de lucht toen me werd gevraagd een prentenboek van Mariken Jongman te illustreren.

 

prentenboek

 

Met de tekst van Mariken kon ik alle kanten op. 
Het gaat over een man die vertrekt uit een somber dorp, de wijde wereld in, ik liet je er hier al wat van zien.`

De man kreeg van mij als gezelschap een hond mee.
De hond komt in het verhaal niet voor, maar zo kun je er als illustrator een extra lijntje in stoppen. Kleine grapjes.

prentenboek

 

prentenboek

PRENTENBOEK
In een prentenboek heb je alle ruimte en kun je dit soort details lekker kwijt.
Als je dan ook nog een uitgever treft die je de vrije hand laat en alle vertrouwen in je heeft, is het feest compleet.

 

prentenboek

Volgende week meer hiervan.

Delen=fijn. Dank je!

Al zeg ik het zelf, ik vond de vakantie-tekeningen uit m’n schetsboekje erg leuk.

Zoals die hieronder.
Getekende gebouwen vind ik vaak heel saai om te zien, maar deze niet:

Tekening

Maar waarom is het een leuke tekening?
Omdat het Franse huis zo mooi is, met al die details?
Of is het het materiaal, het potlood?
Zijn het de kleuren?

Iets wat je als illustrator natuurlijk wilt weten: wat werkt wel, wat werkt niet?
Dát vraagt om Onafhankelijk Wetenschappelijk Onderzoek!

Ons huis getekend, met een donkerrode Molotow-stift.
Hmmmm…

tekening

Niet interessant, vind je wel? Het doet me niks.
De Franse tekening is in 2 kleuren getekend, misschien is het dan beter?

Met veel zuchten en steunen nog een keer dezelfde tekening gemaakt. Pfff, wat een hoop bakstenen.
En dat in een temperatuur waarbij de mussen van het dak vallen.
tekening

 

Nou, het is beter, met die twee kleuren. Er zat te weinig contrast in, daarom heb ik de ramen donker gemaakt.
Maar deze heeft niet de charme van de Franse tekening. Damn!
Misschien is het toch het potlood dat het ‘m doet.

De Wetenschap kan het heen en weer krijgen, ik ga niet nog een keer ons huis tekenen. Nu zijn de achterburen aan de beurt.

 

tekening

tekening

Tja!
Wel wat beter, vind ik, deze met potlood. De lijnen zijn minder hard.
En toch, en toch…

Misschien zijn die Franse huizen gewoon smeuiiger, met alle uitsteeksels, verschillende soorten steen, geinige details.
Ik kan er niks zinnigs over zeggen, ik zie het niet meer.

Wetenschappelijk Onderzoek mislukt, ben ik bang.
Misschien heb jij er, met je oog van een buitenstaander, iets nuttigs over te melden?

O ja, als je deze blog wilt delen, dank!

 

 

Een veelgestelde vraag: tekenen voor een kinderboek, hoe gaat zoiets?
Hoe verloopt dat proces?

OKIDO: VAN TEKST TOT BOEK
Het verhaal is geschreven, de uitgever is enthousiast.

kinderboek

De uitgever vraag aan de schrijver of zij een voorkeur voor iemand heeft.
Loopt in z’n eigen hoofd na wie er geschikt is voor dit verhaal.
Of vindt iemand op internet.

HEBBES
Uitgever vindt illustrator.

kinderboek

kinderboek

kinderboek

 

Jij blij, uitgever blij, schrijver blij.
Tja, en dan is het afwachten: wat zijn de reacties, verkoopt het goed, is de rest van de wereld er ook blij mee?

Je hebt zin om nog éventjes weg te gaan, zeg je?
Komt dat goed uit, ik heb me toch een goeie tip voor je.

1. Boek een weekendje Gent. Of Antwerpen. Beide mooi.
2. Ga naar iets wat er ongeveer tussenin lig: de Verbeke Foundation.

Wat een bijzondere plek.

museum

(‘Strandbeesten’ van Theo Jansen)

We hadden er speciaal tijdens onze vakantie een dag voor uitgetrokken. En terecht.

De Verbeke Foundation is geen museum, wel eh…. tja…. er veel kunst.
In loodsen en in kassen met ongewassen en soms gebroken ramen.

Tussen de stellages met beelden groeien druivenranken, waar je zo een trosje druiven vanaf kunt plukken.

Verbeke Foundation

(Allemaal dieren van Ronald Winters)

En er is kunst in de tuin.
Of tuin, tuin, een enorm stuk land met bomen, struiken, bloemen en graspaadjes.

Ook kinderen zullen het hier fantastisch vinden. Ze kunnen rennen door de tuin en er op een kunstwerk schommelen. Veel installaties en beelden mag je gewoon aanraken.

 

Verbeke Foundation

(“Paarden’ Ronald Winters)

De website beschrijft het precies goed:

“Onze tentoonstellingen willen geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus, levend en onmonumentaal, zoals de wereld buiten de museummuren.”

 

Verbeke Foundation

(“Capsule hotel’ van Denis Oudendijk)

Wij zagen er een paar klusjesmannen rondlopen, waarvan later bleek dat één ervan Verbeke himself was.
Zonder enige subsidie en met een groot hart zo’n kunstplek maken, ik neem er m’n petje voor af.

Dus húp, nazomeren maar.
En deel deze blog gerust!