Twee weken geleden liet ik je zien hoe ik tot deze schets kwam.
Nu komt het échte werk.
Schilderen maar!

Een kamer van de dokter, waar het een zootje is.
Tekening voor kinderen in ziekenhuis

 

Dit is één van de illustraties voor een boek in opdracht van het Ommelander ziekenhuis. 

Érg leuke opdracht, ik krijg alle vrijheid. Dat zijn de besten!

De spullen in de kamer schilder ik in een blauwe ondergrond.
Het wordt zo als het ware één geheel, de tafel met troep, de stoel en de kasten.

Tekening voor kinderen in ziekenhuis

Het blauw zal straks er op diverse plekken nog doorheen komen.

De chirurg heeft zich –spoiler alert!- in een kast verstopt, het meisje is naarstig op zoek naar hem.
Haar schilder ik met opzet niet eerst in een blauwe ondergrond.
Zij is namelijk de buitenstaander in de kamer.

Tekening voor kinderen in ziekenhuis

 

De details op de tafel komen nog, maar je hoef niet precies te kunnen zien wat er ligt, als het er maar troeperig is.

Tekening voor kinderen in ziekenhuis
Zoals ik eerder vertelde bij het schetsen: ik probeer het nu een beetje ánders dan anders.
Ik wil het speelser hebben.

Het perspectief is dus een beetje raar, het klopt niet helemaal.

 

Ik wil wél diepte krijgen in de tekening.
Dat doe ik door de dingen op de voorgrond intenser van kleur te schilderen dan de achtergrond.

Tekening voor kinderen in ziekenhuis

Zo…. Met kleurpotlood teken ik een patroon in het kleed.
Ook in de rest van de illustratie teken ik details. Kleurpotlood kun je prima over plakkaatverf heen gebruiken.

Tekening voor kinderen in ziekenhuis

Perspectivisch klopt het dus niet, en tóch werkt het, is het niet verwarrend.
Leuk, leuk!
Tekening voor kinderen in ziekenhuis

 

Het is niet heel anders dan wat ik normaal gesproken maak, maar verandering gaat in kleine stapjes.
Ik ben dik tevreden nu.

Volgende week geen blog, dan ben ik op de gigantische kinderboekenbeurs in Bologna, waar ik me gigantisch laat inspireren.
Rondkijken, met andere illustratoren praten, me vergapen aan de duizenden mooie boeken.
Je hoort er nog wel van!

Eeuwenlang hadden ze het erg goed samen, de mannen aan de top van bedrijven.

 

Dealtjes maken, de lakens uitdelen, vrouwtjes scoren, wijntjes drinken.

Langzaam, heul, heul langzaam veranderde er iets in de samenstelling van besturen.
Het was wennen hoor, voor de mannen.

Maar op een trotste dag bestond de Raad van Bestuur van Schiphol voor de helft uit vrouwen.

Foto illustratie

Geweldig toch, dat die andere helft van de mensheid ineens vertegenwoordigd was in een topbestuur?!

 

En toen kwam er een plek vrij. Er waren geschikte kandidaten, maar dat waren vróuwen…!

Foto illustratie

 

Nog een vrouw er bij zou betekenen dat er meer vrouwen dan mannen in het bestuur zaten.
Balans weg, scheefhangen!

Neerstortingsgevaar!

 Alle lichten op rood, tatuu tatuu, houd de die……uh stop de vrouw!

 

Gelukkig had ik nog een schone vinger over:

Foto illustratie

 

 

 

 

Jazeker mag je deze blog delen, heel graag zelfs!

We weten het allemaal: verandering is lastig.
Lastig? Dat is een understatement, ik bedoel: bijna niet te doen!

Neem het tekenen in perspectief.
Je weet wel, met een horizon, en…

Perspectief tekenen

Ooit kostte het me de grootste moeite om het goed te leren, nu is het al lang een automatisme.
Alleen… ik wil er weer vanaf!
Nou ja, ik wil er mee spelen.

VALLEN EN OPSTAAN

Soms vind ik mijn werk wat te realistisch. Of te braaf…? Ik weet niet wat het is, maar ik wil ánders.

De enige manier is: gewoon maar wat proberen.
Een richting inslaan, verbeteren, wéer verbeteren.
Ik begin dus met het perspectief.

Bij de eerste illustratie lukt het meteen best wel redelijk, eigenlijk.

 

 

De bedden zie je van boven, maar het meisje van opzij. Evenals het raam.
Ook de spijlen van de bedden kloppen van geen kant. Leuk toch?

Maar neem dan onderstaande schets, voor hetzelfde boek, over een opa en kleindochter in het ziekenhuis.
Het meisje komt in zijn chaotische werkkamer van de dokter terecht.

Perspectief tekenen

Het klópt veel te goed jongens!

Je overziet deze kamer alsof je er er nét ietsje boven staat.
Het tafelblad, het kleed eronder, het meisje, de rechterkast, het is alsof je het tafereel staande op een stoel aanschouwt.

Mooi hoor, maar niet heus.
Opnieuw schetsen.

Ja jeetje, hij lijkt eigenlijk best veel op de 1e schets.
Maar toch voor mij een kleine revolutie.
Perspectief tekenen

Als ik ‘m straks schilder kan ik het rare perspectief nog benadrukken.

Zo, de kamer weer vul ik weer met allerlei spullen zodat het een chaotisch tafereel wordt.

En het meisje erbij….

 

Perspectief tekenen
Goed, nou ja.

Ik ben nog niet waar ik wezen wil, qua stijl en perspectief, maar zoals die goeie ouwe Machiavelli zei:

De ene verandering legt altijd de grondslag voor de verandering die erop volgt.

 

Wie zei er dat het leven over rozen gaat?
Nou dan.

 

De kip had een goed leven gehad, dat wisten we.
Nu gingen we mee om te zien hoe mijn vader de kop eraf hakte.

portret van mijn vader

Niet omdat we dat nou zo leuk vonden, maar vanwege het wonderbaarlijke.
Hoe dat lijf na de messcherpe KLAP van de bijl -als een kip zonder kop, inderdaad- ervandoor racete, alsof er nog wat te redden viel.

Maar nee.

schilderij gouache

portret van mijn vader

Erna het snelle plukken van de veren, dan de geur van het afschroeien van de restjes.
De krop, opengesneden om ons het onverteerde graan en kiezeltjes te laten zien.
Glibberige darmen.
Mijn vader onverstoorbaar doorwerkend.

Later het vlees bij het eten, de handen druipend van het vet.
Een portret van mijn vader in zijn Natuurlijke Habitat, het land, de bijen, de dieren.

portret van mijn vader

 

En ja, ongemerkt is dit een serie te noemen, ‘Herinneringen’: 4 meisjes hélemaal alleen, en De vermissing van mijn zusje.

Inderdaad! Deze blog stuurde ik al eerder.
Vanwege de voorjaarsvakantie heb ik mezelf blog-schrijf-vrij gegeven.
Maar ik vind het wél leuk om je een bericht te versturen.

En omdat mijn (overleden) vader erin voorkomt is dit één van mij favorieten.