En dan bedoel ik niet: wat zullen we doen met kerst. Nee: wat voor kerstkaart verstuur ik? Als illustrator-zijnde vind ik dat ik zelf een kaart moet maken. Alleen

  • ik heb niks met kerst. Wij waren vroeger thuis ‘openbaar’ zoals je dat toen zei en vierden het helemaal niet.
  • belangrijker nog: bedenk maar eens iets origineels..!

Maar ik heb er wat op gevonden! Neem het gerust over, het is namelijk briljant en biedt je een scála aan mogelijkheden.

Noem het geen kerstkaart maar een nieuwjaarskaart. Daar valt zoveel bij te bedenken, zeker met een toepasselijke tekst. Ook als je gewoon een kaart koopt heb je ineens keus te over. Bijvoorbeeld: zeil met vaart en vertrouwen het nieuwe jaar in (mooie geschilderde zeilboot), zet je beste hoed op dit jaar met.. (foto pauwenveer), geef glans aan 2014 (één-en-al-glitterkaart), etc. etc.

Nog een Groot Voordeel: geen stress. Je kan deze kaarten in alle rust in de kerstvakantie volpennen. Zelfs na 1 januari, dan valt hij nog meer op ook.

Ik ging zelf dit jaar allereerst uit van het materiaal, namelijk bruin pakpapier. Dat wilde ik al lang eens proberen. Voor mij is een nieuwjaarskaart ook een mogelijkheid om vrij werk te maken.  Ik hou erg van een snufje vervreemding. Vorig jaar had ik deze kaart:

 geen kerstkaart maar een nieuwjaarskaart. Getekend door Marijke Klompmaker

Tegelijk vind ik het mooi om die vervreemding te combineren met een traditionele manier van werken. Continue Reading →

Allereerst heb ik dit voor je:

foto van uitnodiging workshop illustreren

Je bent van harte welkom bij een workshop ‘illustreren’ in mijn atelier. Zaterdag 28 december, net tussen kerst en oudjaarsdag?! Jahaa, daarom juist. Heerlijk om even iets héél anders te doen. Uitbuiken van kerst en met nieuwe energie oudejaarsavond in.

  • WANT. Je gaat leuke tekenoefeningen doen om los te komen. Weg met die technieken en hoe-het-zou-moeten.
  • EN. Continue Reading →

Laatst stierf ik duizend doden toen een vader van een tekencursuskind mijn schetsboek pakte en er aandachtig in bladerde. Het was alsof hij me in het kille daglicht in mijn nakie zag. Later, toen iedereen weg was, haastte ik me door het boek heen om te bekijken wat hij had gezien.

Ideëen voor een prentenboek. Schetsen voor een opdracht. Associaties voor een opdracht, droedels, zelfs een oud Sinterklaasgedicht. Niks bijzonders eigenlijk. Toch voelde het raar, zelfs als verboden gebied.

foto van mijn schetsboek met uitgeknipt doodshoofd.

Natuurlijk had die man beter kunnen vragen of hij erin mocht kijken, het had een dagboek kunnen zijn. Maar mijn schrik of schaamte Continue Reading →

Soms is het beter om niet mooi te tekenen. Op een gegeven moment worden mijn geest en tekenhand een soort goed functionerende productielijn. Een fabriekje dat prima werk levert. Maar toch, een fabriekje-zijn is de dood in de creatieve pot.

Om de zoveel jaar moet ik het ontwikkelpad op. Best balen, want datgene wat ik dan doe, kan ik heel goed. En ik moet iets anders. Maar… wat? En welke kant op? Grote Gapende Leegte!

foto-illustratie in het donker, zoekende

Als ik zoekende ben moet ik kunnen freewheelen, Continue Reading →

Als ZZP’er is het heel simpel om (bij)scholing te ontlopen. Je hebt een goed excuus, want het is verhipte duur en er is geen werkgever die het voor je betaalt. Maar de eigenlijke reden is dat het eng is om dingen te moeten doen die je niet goed kunt. En daarom altijd ontwijkt. Dus je doet die scholing gewoon niet! Haha, lekker.

Maar er knaagde iets bij mij. En als er maar lang genoeg iets knaagt zet je soms ineens tóch die stap.

Stoute schoenen aangetrokken en een marketingcursus gevolgd. Marijke & Marketing….? zullen mensen die mij kennen denken.

 marketing

Inderdaad. Daarom! Ik denk dat een vis best een vogel kan worden, als ‘ie maar hard genoeg met zijn vinnen wappert.

Ik heb bij Marieke Anthonisse, een heuse Business Coach, een aantal lessen gevolgd. En het heeft echt wat bij me in gang gezet.

Het fijne is dat je ineens een heel stel handvatten van een expert krijgt aangereikt. De dingen die ik heb geleerd heb ik nog lang niet allemaal toegepast. Maar dankzij de cursus ben ik nu zo actief met dit blog en heb ik jullie als lezers.

 Ik kan het iedereen aanraden: ga iets doen wat je eigenlijk altijd al wilde, maar te eng vond om te doen. Kan in je werk zijn, maar ook in een hobby. Of een nieuwe hobby. (Vera, ga zingen. Sandra, maak die website af!) Wat ik ook geleerd heb: het hoeft niet perfect te zijn. Het is een evolutie, geen revolutie.

WAPPEREN MAAR MET DIE VINNEN!

Een fijn gevoel: je schrijft een blog en je weet dat een aantal mensen het leest en bekijkt. En dan vooral de mensen die zich hebben ingeschreven. Dat maakt het echt veel leuker om te doen (hiervoor heb ik al een half jaar een blog gehad, maar ik wist nooit of iemand ernaar keek) en dat ik waardeer het enorm.

Zelfportret met hoed en dank

Daarom krijgen jullie, de mensen die staan ingeschreven en zich ervoor opgeven (mét adres! Mail me even) 5 exemplaren van onderstaande kaart van mij opgestuurd. Hij is bedoeld als kerstkaart, maar mocht je die nooit sturen: doe dat dan nu wel of stuur ‘m als gewone kaart. Kan ook prima.

kaart van een vliegende engel door de nacht

De weggeefactie geldt zolang ik kaarten heb én tot 10 december 2013. Dus ook mensen die zich na vandaag inschrijven voor het blog krijgen de kaarten als ze het leuk vinden. Nogmaals: mail me je adres. Enne… blijf lezen, kijken en reageren!

Als je op het internet rondstruint lijken anderen vaak zo succesvol. Ze hobbelen niet gewoon een beetje door het leven. Nee, ze (vooral degenen op jouw vakgebied) zijn altijd heel enthousiast, weten steeds originele dingen te bedenken en lijken ook nog eens veel geld te verdienen.

Jaloersmakend.

Eerst had ik had deze foto gemaakt en was ik best tevreden:

 

de Canadese gans vliegt van Rusland naar de Wadden.

(Tussen haakjes: de brandgans vliegt dezer dagen van Siberië helemaal naar de Waddeneilanden. Wat mij fascineert zijn al die dierenlevens die zich afspelen zonder dat je er zo bij stilstaat of er het fijne van weet.) Afijn, tekening van een brandgans gemaakt, wel beetje saai, maar ja.

Kwam ik op het internet Inge Nouws tegen. Illustreert ook, en maakt zulk leuk werk! Hartstikke origineel (bekijk de koffertjes eens!), woont ook nog eens in Barcelona. Geen idee of ze veel geld heeft, vást.

Wat ik dan soms doe, als ik toch al lekker wat wilde experimenteren: namaken. Zelf kom ik niet op het idee om het op die manier te doen. En door me even de beeldtaal van een ander eigen te maken (wat natuurlijk nooit helemáál lukt) stap ik even uit mijn eigen hoofd.

Dus nu heb ik een heuse Inge Nouws Brandgans-Look-Alike!

collage van een Canadese gans (of brandgans)

Tijdens de tekencursus gisteren heb ik de kinderen ook een collage laten maken, van een vogel. Eat your heart out, Inge Nouws! Enne… bedankt voor de leuke ideeën.

foto van collages van een vogel, tekencursus

collages a la Inge Nouws

 Collages van Thijs, Andia en Lars (met de klok mee).

Tja, dat is dan het spreekwoord. Is het waar? In deze tijd van consuminderen ruilen mensen er naar hartelust op los. Het leuke is: de natuur helpt een handje mee. Heb je een perenboom, zit je in het najaar onder de peren. Mensen weten van gekkigheid niet wat ze met hun druiven, appels, courgettes, enz. enz aan moeten. Dus: ruilen (of gewoon weggeven) en niks geen huilen!

foto van peren, roos en courgette

En heb je nóg teveel peren, dan bak je een perencake. Continue Reading →

Ik, en met mij de vrouwen hieronder, neem mijn hoed af voor Alice Munro. Een saluut voor de 82-jarige schrijfster. Ik was blij verrast dat

  1. een vrouw de Nobelprijs voor de literatuur had gewonnen
  2. het Alice Munro was!

Tekening van vrouwen met een hoed boven hun hoofd

 Ik hou (net als heel veel mensen) niet zo van verhalenbundels, omdat je wat minder helemaal in een boek kunt verdwijnen. Gelukkig zijn de verhalen van Alice Munro vrij lang en tja… ik vind dat ze gewoon zo mooi schrijft. Subtiel, herkenbaar, mooie (maar niet ingewikkelde) zinnen waar je even bij stil kunt staan. In de NRC next van vorige week vrijdag stond het advies om met deze verhalenbundels te beginnen, mocht je nog niet eerder iets van haar hebben gelezen:

  • eerst ‘Lief leven’
  • dan ‘teveel geluk’

 

Diverse spots, helle lampen, camera…. waar lijkt dit op? Een heuse filmset! Op zolder weliswaar, maar toch. De resultaten straks zullen er niet minder om zijn!

Voor Omrop Fryslân maken Christiaan Coenraads en ik 8 filmpjes voor jonge kinderen. Schrijfster Nynke Klompmaker heeft steeds een simpel verhaaltje bedacht dat ik in één tekening vang. Dat wordt dus gefilmd en intussen raden kinderen wát ik teken. De tekening moet in één keer goed zijn en ik kan niet eerst schetsen of zo. Huppakee, meteen met vetkijt en verf.

Marijke Klompmaker tekent voor Omrop Fyslân

Uiteraard kunnen we het 5 of 10 keer overdoen, toch is het steeds weer spannend. Tegelijk verbaas ik me erover hoeveel ik in de afgelopen 20 jaar geleerd heb, meestal gaat het me makkelijk af en staat het er in één of twee keer op.

Het is een heel traject, want later moeten de stemmen van de kinderen nog opgenomen worden die naar de filmpjes kijken. En daarvóór heeft Pauline Los alles al ingekort, stukjes versneld, kortom: gemonteerd. Het is voor mij hartstikke leuk om te doen. Het is weer wat anders en straks liggen er leuke filmpjes!

Laat ik eerst de tekening laten zien die ik bedoel. Kijk of je ‘m snapt.

 

En?

Bij mij thuis werd ‘ie erg mooi gevonden. Maarre….wat ik ermee bedoelde…? Soms lijkt het voor mezelf zó duidelijk, maar blijkt het het niet te zijn. Ik heb er wat bijgevoegd, misschien scheelt het. Kijk en oordeel.

 

En?? Oké oké, ik bedoel (natuurlijk) dat als je eenmaal de sprong bent begonnen, er geen weg terug is. Ik heb geprobeerd het iets duidelijker te maken door wat vaart toe te voegen en twee wolken, zodat er meer hoogte ontstaat voor het dier. Begreep je (nu) de tekening of niet?

Ik hoorde deze uitspraak op TV van een misdaadschrijfster uit Amerika (Karin Slaughter), ik kende ‘m niet. Meteen opgeschreven en er deze tekening bij gemaakt. Later maak ik er nog een variant op die wel duidelijk is.

In Amsterdam is nu een mooie, kleine tentoonstelling in galerie Prinscilon. Onder andere Trage Portretten. Gemaakt met een eigengemaakte houten camera, de gefotografeerde moet 15 minuten lang doodstil zitten.

Ik heb het zelf ook gedaan (dit gezinsportret hangt niet in Amsterdam) en na twee minuten brak het zweet me uit. Je kúnt wel weg, maar dat doe je niet en je wilt het ook niet. Gelukkig was het na die ene paniekminuut goed vol te houden.

Het levert PRACHTIGE portretten op. Ze worden gemaakt en met de hand afgedrukt door een eigenzinnig iemand, Marlies Hulzebos, die echt haar eigen gang gaat. Ze is een ateliergenote van mij, we hebben bijzondere mensen daar in de Pioenstraat zitten.

Hieronder is een foto van mij van een Traag Portret te zien, in werkelijkheid is ‘ie niet scheef (sorry Marlies). En heel groot, ik schat een meter bij een meter.

 
Traag Portret, hangt nu in Amsterdam

Het is nog zo groen overal. Je voelt het verval naderen, de zon heeft een warm herfst-achtig licht, maar de tuin gooit zich er nog even helemaal in. Verstopt groeide er een enorme courgette, die moet maar worden ingemaakt.

Ik kreeg een stekje van de Wonderboom, nu is ‘ie zo’n 1,5 meter. Groot blad, en prachtige rode nerven en steel. Merkwaardig ding.

De bonen ervan zijn is hartstikke giftig, maar lang genoeg verhitten en je krijgt wonderolie (voor lampen gebruikt, vroeger) en laxeermiddel. In tropische landen (zoals Oost-Afrika, waar ons wonder oorspronkelijk vandaan komt) kan hij wel 14 meter hoog worden.

Ik heb ‘m maar eens met stiften getekend. Makkelijk, geen honderden priegelblaadjes en duidelijke kleuren: rood en groen.

met stiften op lijntjespapier, wonderboom en atlas
foto Marijke Klompmaker, eieren, augurken en courgette

Fijn, een pakket gekregen met 5 exemplaren van een boek, door mij geïllustreerd. Tien zwart-wit tekeningen binnenin en het omslag.

Bij het omslag heb ik de onderdelen apart gemaakt, gescand en opgestuurd. Losse achtergrond, losse titel, los tekeningetje in kleur. Door de grafisch ontwerpster van de uitgeverij is het vervolgens in elkaar gezet.

Spannend, want het eindresultaat zie je pas als het af is. Nou ja, ik kreeg wel eerst een voorbeeld via de mail toegestuurd, en kon er nog wat over zeggen. Toch is het op een beeldscherm weer anders dan bij het heuse, echte, tastbare boek. Maar ik ben tevreden en de uitgever en schrijver ook! Nú de kinderen die het moeten kopen nog.

over een heksje met een aangeplakte (lelijke) neus. Uitgegeven door Manteau