In Amsterdam is nu een mooie, kleine tentoonstelling in galerie Prinscilon. Onder andere Trage Portretten. Gemaakt met een eigengemaakte houten camera, de gefotografeerde moet 15 minuten lang doodstil zitten.

Ik heb het zelf ook gedaan (dit gezinsportret hangt niet in Amsterdam) en na twee minuten brak het zweet me uit. Je kúnt wel weg, maar dat doe je niet en je wilt het ook niet. Gelukkig was het na die ene paniekminuut goed vol te houden.

Het levert PRACHTIGE portretten op. Ze worden gemaakt en met de hand afgedrukt door een eigenzinnig iemand, Marlies Hulzebos, die echt haar eigen gang gaat. Ze is een ateliergenote van mij, we hebben bijzondere mensen daar in de Pioenstraat zitten.

Hieronder is een foto van mij van een Traag Portret te zien, in werkelijkheid is ‘ie niet scheef (sorry Marlies). En heel groot, ik schat een meter bij een meter.

 
Traag Portret, hangt nu in Amsterdam

Het is nog zo groen overal. Je voelt het verval naderen, de zon heeft een warm herfst-achtig licht, maar de tuin gooit zich er nog even helemaal in. Verstopt groeide er een enorme courgette, die moet maar worden ingemaakt.

Ik kreeg een stekje van de Wonderboom, nu is ‘ie zo’n 1,5 meter. Groot blad, en prachtige rode nerven en steel. Merkwaardig ding.

De bonen ervan zijn is hartstikke giftig, maar lang genoeg verhitten en je krijgt wonderolie (voor lampen gebruikt, vroeger) en laxeermiddel. In tropische landen (zoals Oost-Afrika, waar ons wonder oorspronkelijk vandaan komt) kan hij wel 14 meter hoog worden.

Ik heb ‘m maar eens met stiften getekend. Makkelijk, geen honderden priegelblaadjes en duidelijke kleuren: rood en groen.

met stiften op lijntjespapier, wonderboom en atlas
foto Marijke Klompmaker, eieren, augurken en courgette

Fijn, een pakket gekregen met 5 exemplaren van een boek, door mij geïllustreerd. Tien zwart-wit tekeningen binnenin en het omslag.

Bij het omslag heb ik de onderdelen apart gemaakt, gescand en opgestuurd. Losse achtergrond, losse titel, los tekeningetje in kleur. Door de grafisch ontwerpster van de uitgeverij is het vervolgens in elkaar gezet.

Spannend, want het eindresultaat zie je pas als het af is. Nou ja, ik kreeg wel eerst een voorbeeld via de mail toegestuurd, en kon er nog wat over zeggen. Toch is het op een beeldscherm weer anders dan bij het heuse, echte, tastbare boek. Maar ik ben tevreden en de uitgever en schrijver ook! Nú de kinderen die het moeten kopen nog.

over een heksje met een aangeplakte (lelijke) neus. Uitgegeven door Manteau

 

illustratie Marijke KlompmakerOmdat het knippen en pakken zo goed beviel, heb ik nog zo’n werk gemaakt.

Het is wel een heel geschuif, andere kleur proberen, etc. Komt omdat je de dingen los van elkaar maakt. Dan blijkt vaak iets toch niet goed te werken. Maar hoe meer ervaring ik ermee krijg, hoe beter het zal gaan, hoop ik.