De kip had een goed leven gehad, dat wisten we.
Nu gingen we mee om te zien hoe mijn vader de kop eraf hakte.

portret van mijn vader

Niet omdat we dat nou zo leuk vonden, maar vanwege het wonderbaarlijke.
Hoe dat lijf na de messcherpe KLAP van de bijl -als een kip zonder kop, inderdaad- ervandoor racete, alsof er nog wat te redden viel.

Maar nee.

schilderij gouache

portret van mijn vader

Erna het snelle plukken van de veren, dan de geur van het afschroeien van de restjes.
De krop, opengesneden om ons het onverteerde graan en kiezeltjes te laten zien.
Glibberige darmen.
Mijn vader onverstoorbaar doorwerkend.

Later het vlees bij het eten, de handen druipend van het vet.
Een portret van mijn vader in zijn Natuurlijke Habitat, het land, de bijen, de dieren.

portret van mijn vader

 

En ja, ongemerkt is dit een serie te noemen, ‘Herinneringen’: 4 meisjes hélemaal alleen, en De vermissing van mijn zusje.

Inderdaad! Deze blog stuurde ik al eerder.
Vanwege de voorjaarsvakantie heb ik mezelf blog-schrijf-vrij gegeven.
Maar ik vind het wél leuk om je een bericht te versturen.

En omdat mijn (overleden) vader erin voorkomt is dit één van mij favorieten.

 

Laat een reactie achter

Uw email adres word niet gepubliceerd